Jako, że chcę pogodzić obowiązki (nawet jeśli słodkie)    związane z wychowywaniem Gaby (niebawem również syna) i  prowadzeniem firmy stosuję na co dzień kilka praktycznych, efektywnych zasad:

• na stałe zaprzyjaźniłam się z zasadą Pareto (20:80), rozumiem tę zasadę, doceniam i ustawicznie o niej pamiętam, gdy planuję swoje działania
• zasiadam do pracy z góry określonym, zaplanowanym i zapisanym zadaniem, na tyle małym, że mogę go ukończyć w czasie 30 minut
• pracując (np. gdy moje dziecię śpi) pracuję z pełną koncentracją (tak, tak to oznacza zero pogaduszek, zero bezcelowego serfowania po sieci i zero patrzenia z miną hipnotyzerki w ekran)
• w ciągu roku wyznaczam sobie tylko 3-5 dużych projektów do zrealizowania (przecież nie umrę w tym roku?)
• dbam o ciągłe energetyzowanie się (teraz, niestety z racji ciążowego obrzydzenia do kawy (ja wielka kawoszka) nie mam na myśli napojów typu kawa, power…coś tam itd.) – o sposobach odnawiania energii innym razem.

Ostatnio zastosowałam jeszcze jeden ze sposobów na to, bym mogła wycisnąć z mojej doby jak najwięcej,

to… zrobienie LISTY SPRAW, RZECZY DO ZROBIENIA, POSPRZĄTANIA, które mi “zalegają”.

Lista zawiera wszystko to, co zabiera mi energię. Wszystko to, co zaśmieca mój umysł.

Od ustawicznie zaśmiecanego dziwnymi plikami (a one skąd – sama je ściągnęłam?) pulpitu  i kilku folderów w komputerze, poprzez rzeczy do trwałego usunięcia, do posegregowania nowych (oj i starych też) dokumentów. Na toksycznych myślach kończąc (czasem i u mnie się pojawiają).

Na LIŚCIE ZALEGACZY  - są też telefony, które powinnam wykonać (lub wyrzucić namiary nic z nimi nie robiąc), książki do przeczytania (ta lista nigdy się nie kończy), które otrzymały wyższy priorytet realizacji itp.

Po co mi ta lista?

Ano przerabiam ją zgodnie z najlepszymi zasadami formułowania celów w cele do zrealizowania.

Później wrzucam – w zależności od mojego bojowego nastroju na listę spraw do zrealizowania aby na koniec wklepać je do kalendarza, opatrując konkretną datą realizacji.

W zależności od innych ważnych spraw i projektów – staram się pozbyć przynajmniej jednego zalegacza w tygodniu.

Dlaczego to robię?

Z bardzo prostej przyczyny. Jako matka, żona, właścicielka firmy itd, potrzebuję dwóch rzeczy: dużej energii i dobrej organizacji.

Zalegacze to takie potworki, które zabierają energię, przytłaczają i sprawiają (czaasem), że moja efektywność i skuteczność jest osłabiona.

Zatem - jeśli chcesz poprawić swoją skuteczność jednym ze sposobów (wielu, więc nie jedynym) jest zrobienie LISTY ZALEGACZY i konsekwentne usuwanie z niej tych potworków.

No i dbanie by za bardzo się nie rozmnażały…

Co o tym sądzisz?

Dziś namawiam Cię abyś przyjrzała się powodom    swojego …zwlekania. Dlaczego tak się dzieje, że  jedne zadania, sprawy, czynności robisz chętnie, od  ręki – a realizację innych odwlekasz w  nieskończoność?

Dlaczego odwlekasz realizację nawet  ważnych dla  Ciebie spraw?

Jeśli chcesz całkowicie wyrzucić zwlekanie z życia – jak już się domyślasz, musisz dowiedzieć się co maskuje twoje odwlekanie. Musisz poradzić sobie z ukrytymi, zablokowanymi potrzebami.

Od razu powiem – nie zwlekasz, bo jesteś leniwa. Co więcej możesz nawet mieć spore osiągnięcia w jakieś dziedzinie, aby w innej zwlekać ile tylko się da. Nie potrzebujesz też presji, by motywować siebie do realizacji zadań z którymi zwlekasz. Co zatem maskujesz – zwlekając?

Psycholog D.Waitley twierdzi, że odkładamy jakieś działanie, aby ochronić poczucie własnej wartości oraz niezależności.

Inaczej mówiąc – odwlekasz działania, czynności, zadania których realizacja (czy to na etapie zaczynania projektu, czy kończenia) wiąże się dla Ciebie (realnie lub tylko w twoich myślach, często tylko w Twoich myślach) z zagrożeniem Twojego poczucia własnej wartości.

Nawet za cenę poważnych konsekwencji. Zatem zwlekanie to „rozsądne” wyjście z sytuacji, które chociaż przez chwilę pomoże Ci pozbyć się niepokoju czy wręcz lęku. Jest to jednak – jak sama wiesz, dosyć mało skuteczna forma „obrony”.

Konsekwencje zwlekania oraz nazwę to”efekt bumerangu” zwlekania sprawiają jednak, że to mało skuteczna – na dłuższą metę metoda. O tym nie muszę Ciebie jednak przekonywać, prawda?

Wiesz już zatem, że zwlekanie maskuje inne powody – obawy. Jakie? Najkrócej mówiąc to:

1. Twoja obawa przed porażką

2. Twoja obawa przed niedoskonałością.

3. Twoja obawa przed wymaganiami, które są nierzeczywiste.

4. To wyraz Twojej niechęci.

5. To Twoja obawa przed sukcesem.

O co w tym wszystkim chodzi patrząc głębiej?

Jaki związek ma zwlekanie z Twoją obawą przed porażką? Najprościej – w takiej sytuacji wierzysz, że najmniejszy błąd z Twojej strony może świadczyć o tym, że jesteś bezwartościowa, zła, do niczego się nie nadajesz.

Zastanów się – czy kiedykolwiek zwlekałaś z realizacją jakiegoś zadania bo bałaś się, że to zadanie wykonasz błędnie, nie tak jak trzeba? Często boimy się być osądzani bo naszą wartość, to kim jesteśmy i jacy jesteśmy uzależniamy np. od wyników w pracy.

Konsekwencje? Perfekcjonizm, bardzo duży, wręcz patologiczny samokrytycyzm oraz pozbawianie się wolnego czasu by zadowolić.. no właśnie, kogo chcesz zadowolić?

W takiej sytuacji zwlekanie to dosyć logiczne posunięcie z naszej strony, prawda? Często jest tak (ale nie zawsze), że dla rodziców nigdy nie byłaś wystarczająco dobra. Dostałaś piątkę a zamiast pochwały usłyszałaś:”a dlaczego nie szóstka?” Albo … sama sobie dopowiedz swoją historię. A tak przy okazji – czy odczuwasz bezwarunkową akceptację w swoim obecnym życiu? Osoba zwlekająca z powodu obawy przed porażką to człowiek, który stawia sobie wysoko poprzeczkę.

Bardzo krytycznie podchodzi też do swoich błędów.Nie chce być tylko przeciętny. Każdy z nas ma na swoim koncie i sukcesy i porażki. Nie osiągamy czasem tego, co chcemy lub nie wszystko jest dokładnie takie, jakie zaplanowaliśmy.

Perfekcjonistka, która boi się porażki najdrobniejsze uchybienie, małe „nie tak” potraktuje jak dotkliwy koszmar. Jeśli czerpiesz poczucie własnej wartości z kilku dziedzin(rodzina, znajomi, hobby, przyjaciele,pasja etc.)wtedy stajesz się bardziej odporna na porażkę. I możesz zwlekać w mniejszym stopniu. Najlepsze rozwiązanie w takim przypadku to zapewnienie sobie wewnętrznego źródła aprobaty.

Uniezależnienie się od zdania innych na nasz temat. To czasem wybaczenie rodzicom i przerwanie myślenia:” muszę być naj… aby mnie akceptowano i kochano”.

Inny powód zwlekania – to obawa przed niedoskonałością. W takim przypadku bardzo trudno zaakceptować własną niedoskonałość. Nawet najmniejsza krytyka pod naszym adresem urasta do rozmiarów tornada. Każde osądzenie nas, krytyka postrzegana jest jak odrzucenie i robi sporą rysę na naszym postrzeganiu doskonałości. W takim przypadku ważne jest, byś dała sobie szansę i szacunek dla samej siebie za to, jaka jesteś dziś, w tym momencie swojego życia.Możesz być kochana i akceptowana pomimo swoich wad i niedoskonałości a nawet za nie.

Twoja obawa przed wymaganiami, które są nierzeczywiste to kolejny powód zwlekania. To tak naprawdę strach, że gdy już osiągniesz to co chciałaś, dojdziesz tam, gdzie chciałaś dzięki swojej ciężkiej pracy jedyną nagrodą jaką znajdziesz będą tylko kolejne coraz trudniejsze i bardziej ambitne cele i zadania. Nie będziesz mogła odpocząć, zrelaksować się i delektować osiągnięciem.Będziesz musiała tylko przeć do przodu. Ciągle i ciągle do przodu.

Zwlekanie może być wyrazem Twojej niechęci. Niechęci w stosunku do władzy i autorytetu. Osoby, które mają władzę poprzez swoje działania i miejsce w hierarchii mogą postawić cię w sytuacji, kiedy stracisz niezależność. Nie będziesz miała na coś wpływu. Coś będzie wymykało się z twoich rąk. Możesz wtedy poczuć się jak ofiara, która musi poddać się presji i regułom, z którymi nie musisz się zgadzać. Często w takim przypadku mówisz:”muszę to zrobić” w domyśle:” nie chcę.

Gdyby to zależało ode mnie nigdy bym tego nie zrobiła.” Co daje ci takie podejście? Najprościej – czasowo pozbawiasz osoby, które mają władzę ich „mocy.” Zwlekając – nie wykonujesz „rozkazu” więc niejako odzyskujesz panowanie nad sytuacją. Jest tak, jak chcesz, żeby było. Przez chwilę. Przykład? Pacjent, przykuty do łóżka, skazany na lekarzy zwleka z zażywaniem lekarstw, opornie odnosi się do zaleceń.

Możesz zwlekać bojąc się sukcesu. Dlaczego? Jeśli dane zadanie spodziewasz się zakończyć z sukcesem, stawiasz siebie w sytuacji konfliktu. Chcesz odejść z korporacji, by założyć własną firmę.Rozwiniesz się z pewnością. Jednak twoi dotychczasowi przyjaciele pozostaną tam gdzie są. Możesz zostać z nimi, by żyć jak żyłaś do tej pory lub iść dalej – ale z czasem przestaniesz do nich pasować. Konsekwencją sukcesu jest też z jednej strony – zadowolenie,spełnienie, z drugiej konieczność zmiany środowiska, przeprowadzka, wyjście ze strefy komfortu.Możesz być nawet wykluczona z życia towarzyskiego z powodu sukcesów. Bo przestaniesz już pasować do danej grupy ludzi. To kolejna obawa – i czasem cena, którą trzeba zapłacić.Wiesz o tym,więc zwlekasz.

Sukces rodzi sukces. Im bardziej się rozwijasz, tym dalej idziesz. Jednak rozwijając się i osiągając więcej – więcej masz do stracenia. Zaczynasz bać się tej ostatecznej porażki – gdzieś tam, kiedyś w przyszłości. Bo im dalej będziesz, im więcej sukcesów zaliczysz na swoim koncie, tym bardziej będą wzrastać wymagania.

I zaczniesz prawdopodobnie mieć poczucie winy, że zamiast pracować –odpoczywasz. Nawet jeśli jakimś cudem będziesz chciała się zrelaksować – nie przestaniesz myśleć o pracy.

Doświadczysz „syndromu skoczka o tyczce.” Na początku zmagasz z powiedzmy wysokością 2 metry 15 cm. Przeskakujesz – osiągasz sukces. Nagrodą jest popularność, uwielbienie tłumów itd. Jednak za chwilę poprzeczka zostaje znów podniesiona. Teraz skaczesz nad poprzeczką na wysokości 2 metrów 40 centymetrów. Trudniej – ale znów ci się udało. Wzrasta jednak twoja obawa przed upadkiem. Rośnie presja tłumu, dajesz z siebie jeszcze więcej. Musisz się bardziej starać. Każdy kolejny sukces zmusza cię niejako do kolejnych wysiłków.

A poprzeczka idzie w górę. Co zaczynasz robić? Zwlekasz…Chronisz się w ten sposób przed zagrożeniem wystąpienia porażki. Im większe sukcesy tym większa rywalizacja. Wzrasta też ryzyko porażki. Jeśli nie możesz znieść przegranej – wizja wzrastających sukcesów jest dosyć przerażająca.

A Ty co maskujesz zwlekając?

p.s. Odkrywanie swoich powodów zwlekania to jeden z wielu punktów szkolenia JA I ZWLEKANIE

Chcę Ci przypomnieć, że jeszcze tylko do jutra (31 stycznia) możesz zaoszczędzić 50 lub 60 zł na szkoleniu.

Jeśli chcesz skorzystać ze szkolenia: JA I CZAS lub JA I FIRMA lub JA I ZWLEKANIE – po obniżonej cenie nie przegap okazji.

Następna trafi się niezbyt szybko. Do zobaczenia po drugiej stronie,

pozdrawiam Cię Małgorzata

Witaj Czytelniczko

Mam dziś dla Ciebie nie lada gratkę.

Od 25 stycznia do 31 stycznia robię WIELKĄ    OBNIŻKĘ CEN.

Obniżam ceny 3 szkoleń o 50zł  i 60 zł. Zobacz:

Oprócz tego, że jest długodystansową pływaczką, z    pewnością kobietą sukcesu i to przez wielkie S, pobiła wiele  rekordów światowych, dokonała rzeczy podobno  niemożliwych – dla mnie osobiście jest wzorem, mistrzynią wychodzenia z własnej strefy komfortu, uporu, konsekwencji, determinacji w osiąganiu kolejnych celów oraz żywym przykładem na to, że granice tego co niemożliwe wyznaczamy sobie same.

Od najmłodszych lat (zaczęła pływać w wieku 9 lat) wiedziała dokąd zmierza (!). Już w wieku 15 lat pobiła rekord świata kobiet i mężczyzn w pływaniu przez kanał La Manche.

W kolejnych latach pobijała rekordy lub była pionierką w przepływaniu Cieśniny Cooka, Cieśniny Beringa, Cieśniny Magellana i wielu wielu innych aby dokonać niebywałego wyczynu, który wprawił w osłupienie lekarzy i fizjologów – przepłynąć milę w wodach Antarktyki w wodzie o tem. 2 stopni powyżej zera.

Pomyślisz – ale co to ma wspólnego ze mną i biznesem?

Bardzo wiele. Lynne w swoich wspomnieniach jak na tacy zdradza swoje sekrety realizowania marzeń. Dziś podam Ci tylko kilka z nich – resztę w podcaście na jej temat, który właśnie przygotowuję.

Zatem:

1. Od najwcześniejszych lat Lynne dokładnie wiedziała czego chce. Ale to nie wszystko. To, czemu się poświęciła przepełniało cały jej umysł i ciało. Za jej sukcesami stoją wieloletnie, wielogodzinne, systematyczne treningi, podczas których ustawicznie wyznaczała nową granicę do pokonania.

2. Lynne pomimo wielu chwil zwątpienia nigdy się nie poddała. Nawet będąc jeszcze młodziutką, bez sukcesów, nikomu nie znaną dziewczyną miała WIELKIE MARZENIA.

Jak sama stwierdziła:

“przez jedenaście lat żyłam nadzieją, mimo, że nie miałam ku temu najmniejszych podstaw.Wierzyłam, chociaż trudno było w cokolwiek wierzyć.”

3. Każdemu treningowi poświęcała siebie całą. Stale wychodziła z własnej strefy komfortu. Każdy trening był okazją do pokonywania samej siebie – swoich słabości, ograniczeń ciała.

4. Często – szczególnie w chwilach zwątpienia podczas rozmów samej ze sobą mówiła:”Dam radę. Potrafię”. Cały czas wierzyła w realizację swoich dużych marzeń.c.d.n.

Reszta – w podcaście, który będzie dostępny w IBKK.

p.s. Jeśli zainteresował Cię IBKK – zapisz się na specjalną listę zainteresowanych:
ps.2. Tu znajdziesz więcej informacji o radzeniu sobie ze zwlekaniem, samodyscypilną.

Szerzej tę typologię wraz z konkretnymi sposobami na wyeliminowanie zwlekania w zależności od typu zwlekaczki przedstawię w osobnym materiale, który ukaże się tu w blogu. Będzie do wysłuchania za darmo.

Ogólnie zwlekaczy można podzielić na wysokoenergetycznych i niskoenergetycznych.

Jednym z podtypów zwlekaczek-wysokoenergetycznych jest Pani Zwlekaczka – dyletant” (ZD)
to kobieta, która nie potrafi zaangażować się trwale i długoterminowo w jakiekolwiek działanie. Taka osoba może pierwotnie mocno zapalić się do jakiegoś typu działania – jednak, gdy okaże się, że trzeba będzie długo czekać na efekty a cel jest długoterminowy, zacznie zwlekać.

Znajdzie tysiące wymówek by “wymigać się” od pracy.
Zwlekającą dyletantkę odnajdziesz w osobie, która pełna zapału i energii angażuje się w przedsięwzięcie, by za chwilę zajmować się czymś innym, za kolejną chwilę – znów czymś innym – i tak cały czas.

Dosyć niebezpieczne jest takie zachowanie jeśli prowadzisz własną firmę. Zaczynasz prowadzenie firmy o konkretnym profilu – ale niestety porzucasz to zajęcie, by za chwilę zacząć prowadzenie firmy o innym profilu. To może być takie “łapanie okazji,” ” skakanie z kwiatka na kwiatek.”

Takie podejście może sabotować rozwój, nawet generalne funkcjonowanie Twojej firmy. Jeśli nie będziesz potrafiła skupić się na wykonywaniu kolejnych celów, zwłaszcza tych długoterminowych Twoja firma może sobie słodko dryfować.

Jak się domyślasz nie poświęcisz wystarczającej uwagi, nie będziesz wystarczająco długo skoncentrowana na celu abyś mogła osiągnąć jakieś spektakularne sukcesy.
Przerwiesz wspinanie się pod górę albo gdy się znudzisz albo gdy zaczną pojawiać się pierwsze problemy. Zniechęcasz się, tracisz energię i przestajesz dążyć do celu.

Zwlekacze-dyletanci potrafią pracować intensywnie ale przez krótki czas.
Nie potrafią jednak doprowadzić do końca mniejszych celów, które składają się na ten największy.

Potrafią zatem opanować kolejne umiejętności na podstawowym poziomie – jednak nie wystarcza im zapału i konsekwencji aby pokonać zniechęcenie, znudzenie i/lub kolejne problemy.

Jak możesz poradzić sobie z tym problemem?

O tym w kolejnym wpisie.

Wiesz, że chcesz wprowadzić jakieś zmiany w swoim życiu, ale myślisz: “Zrobię to później” …”Wiem, że powinnam, ale wezmę się za to…później.”
To później jednak nie następuje.

Jak podaje Wikipedia zwlekanie to „jeden z mechanizmów obronnych znanych w psychologii.
Jest to odsuwanie w czasie działań, o których wiemy, że musimy je podjąć. Dzięki temu chwilowo czujemy się lepiej, jednak na dłuższą metę jest to niekorzystne – zwlekanie nie uwalnia od konieczności działania, a zmniejsza pole ewentualnego manewru w przypadku wystąpienia nieprzewidzianych trudności.”

Jest to z pozoru banalny problem, mający na celu uczynić życie przyjemniejszym, ale w rzeczywistości jest to poważny problem, który powoduje dużo stresu, dotyka około 25-75% (u 25% jest to chroniczne).

Czy należysz do szerokiego grona ludzi zwlekających?

Do tego stopnia, że stało się to Twoim stylem życia? Jeśli tak, to nie pozwól by kolejne dni przyniosły kolejne godziny zwlekania z rozpoczęciem ….hmmm nowego stylu życia? Nowej formy funkcjonowania a może chociaż tylko zmiany jednego elementu?

Jeśli czytasz ten artykuł to znaczy, że są sprawy, które chciałabyś zmienić, jednak z jakiegoś powodu nie potrafisz.

Co dzieje się gdy myślisz / mówisz: „ Zrobię to później” …”Wiem, że powinnam , ale wezmę się za to..później.”

To później jednak nie następuje. Mija kolejny dzień a Ty znów zwlekasz i znów…

W jakich sytuacjach zwlekamy?
Dusisz się w swojej pracy, nie rozwijasz się, to nie jest Twoje miejsce, ale nie robisz nic by to zmienić.
Nie zmieniłaś swojego stanu cywilnego lub męczysz się w destrukcyjnym związku – myślisz jakoś to będzie, jakoś się ułoży.
Jesteś nieśmiała, masz fobie, problemy seksualne…myślisz:
” jakoś samo się naprawi…”

Palisz, za dużo pijesz, często zażywasz lekarstwa…mówisz
„ jak tylko będę chciała skończę z tym…”
Odkładasz na później wykonanie nużących czynności t.j. sprzątanie, malowanie, szycie – może same się zrobią?
Unikasz konfrontacji z innymi / z przełożonym, mężem, rodzicem, sąsiadem/ chociaż mogłoby to poprawić jakość Twoich relacji z innymi, może rozwiązać jakieś problemy?
Boisz się zmienić miejsce zamieszkania, chociaż obecne przeszkadza Tobie, bo….

Znajomi namawiają Ciebie kolejny raz na wyjście do kina/ teatru, dzieci chcą jechać do lasu, omawiasz – po raz kolejny, udziału w spotkaniu towarzyskim kwitując wszystkie te prośby zdaniem :” Nie mam czasu.”

Znasz te uczucia?

Rezultat zwlekania też chyba znasz?
Robisz się coraz bardziej zmęczona, zniechęcona, wrasta ustawicznie Twoje poczucie winy…no i oczywiście nadal nic nie robisz…jakie to uciążliwe, uff.

Zastanówmy się, czym jest zwlekanie, co się za nim kryje i dlaczego Nam się to przydarza?

Zwlekanie jest stanem Twojego umysłu. Zgodzisz się ze mną?

Pewne rzeczy robisz innych nie. Te, których nie robisz nie są zrobione, a nie odłożone na później.

I od razu zachęcam Ciebie byś zastanowiła się, dlaczego odkładasz coś na później – może tak naprawdę to nie jest w zgodzie z Tobą, może to nie jest to czego pragniesz?

Uczucie odłożenia to tylko Twoja reakcja emocjonalna. Często jednak jest tak, że jak twierdzi W.Dyer „ dla większości ludzi zwlekanie jest w rzeczywistości ucieczką od optymalnego przeżywania aktualnych chwil życia”.

A Ty co o tym sądzisz? Pamiętaj.

Jeśli Twoje życie staje się lepsze to tylko dlatego, że zrobiłaś coś konstruktywnego.

Donald Marquis nazwał zwlekanie „ sztuką nadążania za dniem wczorajszym” a może także unikania jutra?

Ciekawie mechanizm zwlekania wyjaśnia – wspomniany już W.Dyer.

Twierdzi on, że to system myślenia który działa mniej więcej tak :

WIEM, ŻE MUSZĘ TO ZROBIĆ
BOJĘ SIĘ ,ŻE MOGĘ TO ZROBIĆ ŹLE ALBO NIE BĘDĘ ZADOWOLONY ROBIĄC TO
POWIEM SOBIE, ŻE ZROBIĘ TO W PRZYSZŁOŚCI ( CHOCIAŻ NIE MAM ZAMIARU TEGO ROBIĆ)
NADAL SIEBIE AKCEPTUJĘ

Jest jeszcze jedna możliwość zwlekania. Możesz zwlekać z realizacją jakiegoś zadania do ostatniej chwili i zrobić zadanie w terminie.

Jeśli jednak zostawiasz sobie minimum czasu na realizację zamierzenia to w razie niepowodzenia możesz powiedzieć:
„ Nie miałam dość czasu.”

Wiesz jednak przecież, że ludzie zajęci nadążają ze wszystkim.
Ważne jest byś nie narzekała tylko działała. Wiesz już zapewne, że często słowa nie odzwierciedlają rzeczywistości. Co innego mówimy, co innego robimy albo tylko mówimy nie robiąc nic.

Pozwól by Twoje czyny świadczyły o Tobie nie same słowa bez pokrycia.

Zgódź się z Emmersonem „ Nie mów zbyt wiele. Obraz Twojej osoby mówi sam za siebie i zamienia się w łoskot, który zagłusza twoje słowa zaprzeczenia”
- ZACZNIJ DZIAŁAĆ. JUŻ TERAZ

Wspomniany już psychiatra W.Dyer stwierdził iż „ logika zwlekania składa się w jednej trzeciej z oszukiwania siebie samego, a w dwóch trzecich z ucieczki od rzeczywistości”

Stworzył on także listę „Twoich korzyści” ze zwlekania.

Oczywiście podstawową korzyścią jest to, że zwlekając możesz uciec od robienia nieprzyjemnych, trudnych…..rzeczy.
Pytanie brzmi: dlaczego nie chcesz wykonać tych rzeczy? Jaki jest rzeczywisty powód?
Okłamując siebie samą oddalasz od Ciebie konieczność przyznania, że nie jesteś człowiekiem czynu.

Tak długo jak będziesz zwlekać z rozpoczęciem nowego przedsięwzięcia lub ze zrobieniem nieprzyjemnej rzeczy nie ryzykujesz nic i czujesz się bezpiecznie.

Nudząc się możesz obwiniać innych za stan Twojego życia i nie czuć się za nie odpowiedzialną.
Krytykując innych czujesz się ważna ich kosztem. Możesz w takim przypadku we własnym umyśle postawić się powyżej ułomności innych ( i oszukiwać sama siebie).

Unikając działalności związanej z ryzykiem eliminujesz do zera możliwość poniesienia porażki.
Magiczne myślenie „ by wreszcie coś się zdarzyło” pozwala czuć się bezpiecznie, błogo.
Zwlekając z realizacją jakiegoś przedsięwzięcia lub robiąc coś niedbale w razie porażki zawsze możesz powiedzieć:
„nie miałam czasu.”Fajna wymówka, prawda?

Odkładając coś na później „ryzykujesz”, że ktoś inny zrobi to za ciebie i będziesz miała spokój.
Zwlekając możesz żyć w przeświadczeniu, że jesteś kimś innym niż jesteś naprawdę. A może okazałoby się, że dowiesz się czegoś o sobie, czego nie chcesz wiedzieć?

Unikając jakiegoś zadania możesz znacznie przyczynić się do pozbawienia siebie realizacji tego, co chcesz, sukcesu, powodzenia, i okazałoby się w pewnym momencie, że nie masz już marzeń albo, że miejsce, do którego dotarłaś nie jest Twoje, nie jest tym, które chciałaś by było.

Odnajdujesz cząstkę siebie w tych opisach?
Jeśli tak to – może pora wyeliminować stare nawyki, a docierając do przyczyn – poznać je, zaakceptować i …zmienić z pożytkiem dla samorozwoju?

p.s. Artykuł jest fragmentem książki mojego autorstwa.

Poznanie praktycznych sposobów radzenia sobie ze zwlekaniem to jeden z punktów programu szkolenia JA I ZWLEKANIE

Tych albo jest sporo, prawda?
Wszystko w porządku, do momentu pierwszego braku konsekwencji.
Zaczynamy wprowadzać zmiany z wielkim zapałem, może nawet jestesmy wytrwałe przez pierwszych kilka dni a później…
wiesz co później… na zamiarach się kończy;)

Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak się dzieje?
I co zrobić, by tym razem było inaczej?

Jak wytrwale realizować kolejne noworoczne postanowienia?

Przede wszystkim swoje postanowienia musisz jak najbardziej doprecyzować, nadając im bardzo konkretny kształt.
Jeśli chcesz schudnąć zastanów się o ile kg i do kiedy.

Stawiaj sobie realistyczne cele np. chcę schudnąć 10 kg w ciągu miesiąca (zwłaszcza, jeśli do tej pory nie udało Ci się zrzucić konsekwentnie 1-2 kg w takim samym czasie).

Koniecznie upewnij się, że Twoje postanowienie noworoczne jest rzeczywiście Twoim i tylko Twoim.
Może jest tak, że Ty wcale nie chcesz uczyć się języka obcego, tylko hmm tak wypada, bo wszyscy wokół Ciebie już znają, koleżanki powtarzają “powinnaś, w obecnych czasach koniecznie musisz się tego nauczyć…

Od razu przyjmij założenie, że trafisz na przeszkody – może zachorujesz, może wypadnie coś nagle, może będziesz zestresowana.
Koniecznie ustal od razu sama ze sobą co zrobisz w przypadku autosabotażu?

Zobacz w swoim mózgu wiernego przyjaciela. Wizualizuj, korzystaj z afirmacji, wyobrażaj sobie tak często jak możesz stan pożądany.

Nie skupiaj się na tym co jest teraz – zobacz Siebie w swoich myślach w miejscu, do którego będziesz dążyła.
Nie skupiaj się na tym, że jesteś tu i ówdzie zbyt gruba. Zobacz Siebie – jak będziesz wyglądała gdy już schudniesz o te 10 kg… To takie miłe prawda?